تغييراندازه عکس ديجيتال

يکی از جنبه های عکاسی ديجيتال که به نظر ميرسد سردرگمی زيادی را برای کاربران سبب شده است، مسئله اندازه تصویر است.در کل ما با سه روش اندازه گیری اساسی روبه رو هستیم:


•تعداد پیکسلها- مثل 3000×2000 pixel
•اندازه فیزیکی عکس- مثل 4inch×3inch
•وضوح تصویر(resolution)- مثل 72 پیکسل در اینچ مربع(ppi)


به نظر می رسد که علت این سردرگمی، نداشتن آگاهی و اطمینان در مورد نسبت های موجود بین این سه مبنای اندازه گیری است.به صورتی که اگر ppi یک تصویر بر روی اندازه آن در صفحه نمایش تأثیر بگذارد،باعث تعجب کاربر میشود!!

میدانیم که یک تصویر بر روی صفحه نمایش بر حسب واحد پیکسل سنجیده میشود (مثلا 1024×1280)و از طرفی صفحه مانیتور نیز دارای اندازه مخصوص به خود است(مثلا 15").پس منطقی به نظر میرسد که تنظیمات اینچ و پیکسل بر روی اندازه نمایش تصویر تأثیر بگذارد.این برداشت شاید منطقی به نظر بیاید،اما کاملا اشتباه است.گرچه مانیتورها قابلیت اندازه گیری حالت ppi را دارند،اما اطلاعاتppi یک تصویر هنگامی که توسط مانیتور از شبکه وب دریافت میشود کاملا نادیده گرفته میشوند.

در فایلهای حاوی تصاویر دیجیتال،اطلاعات دیگری از قبیل عرض و ارتفاع تصویر در واحد پیکسل،همانند همان اطلاعات وصوح تصویر(ppi) ضمیمه شده است.و برخی از این فایلها حاوی تمامی منابع اطلاعاتی در مورد تصویر از قبیل اطلاعات نوردهی(exposure)،اطلاعات تنظیم فاصله کانونی(focus)و همچنین اطلاعات منابع نور فلاش و... هستند،که این اطلاعات در قسمتی موسوم به سربرگ EXIF ذخیره شده اند.
EXIF جایگاه اطلاعات و قالب بندی های قابل تغییر یک تصویر و همچنین یک استاندارد برای ذخیره اطلاعات قابل تبادل در یک تصویر است.و خصوصا مورد استفاده فشرده سازهایی همچون JPEG قرار میگیرد.
اما این اطلاعات چگونه و در کجا استفاده میشوند؟


پيکسل ها:
وقتی شما یک تصویر دیجیتال را با استفاده از یک برنامه جستجوگر وب مرور میکنید،تنها چیزی که اندازه تصویر را تعیین میکند،مقدار عرض و ارتفاع آن در واحد پیکسل میباشد.و تمامی اطلاعات دیگری که مربوط به میزان وضوح میباشد و در فایل تصویر موجود است، نادیده گرفته میشوند.برای مثال اگر این تصویر یک تصویر 480 کیلوبایتی با عرض و ارتفاع 400×800 باشد،به صورت یک تصویر تمام صفحه نمایش داده میشود(البته در صورتی که حالت نمایش مانیتور بر روی 600×800 تنظیم شده باشد) و این مسئله هیچ ارتباطی با مقدار ppi ندارد.چه روی 1 تنظیم شده باشد و چه روی 1000! مطمئن باشید که تصویر 100% همان طوری که از روی شبکه ارائه میشود،در مانیتور نمایش داده میشود.(البته به جز در بعضی از نرم افزارهای خاص) برای مثال جستجوگر IE6 ممکن است یک تصویر بزرگ را دریافت کرده و آن را تغییر اندازه دهد تا هم اندازه صفحه نمایش شود.و در این بین مقدار ppi همچنان نادیده گرفته میشود.


البته تعداد کمی از برنامه های پیشرفته طراحی صفحه و یا ویرایشگرهای پیشرفته تصویری وجود دارند که قادرند اطلاعات ppi را نیز در هنگام نمایش عکس در محاسبات خود داخل کنند.
اما همچنان بار دیگر لازم به تکرار است که : "راه کنترل بزرگی تصویر شما هنگامی که از طریق شبکه وب بر روی صفحه مانیتوردیگران ضاهر میشود،تغییر دادن عرض و ارتفاع آن بر مبنای واحد پیکسل است." اگر تصویر شما یک تصویر 1600×1200 pix است،به احتمال زیاد برای انکه به طور یکجا از طریق 95% خروجی ویدئویی مانیتور دیده شود بیسیار بزرگ است (اغلب صفحه نمایشها در حالت عادی برای نمایش تصاویر از 95% فضای خود استفاده کدره و مابقی را به موارد دیگری از قبیل نوار ابزار و ... احتصاص میدهند . م.) همچنین بارگذاری آن به علت حجم زیاد فایل بسیار آهسته صورت میگیرد. اگر شما مایلید کسی که از یک صفحه نمایش 800×600 استفاده میکند قادر به دیدن تصویر شما به طور کامل و واضح باشد،لازم است که اندازه تصویر خود را به 600×400 تغییر دهید(به یاد داشته باشید که پنجره مرورگر وب همیشه کوچکتر از تمام صفحه نمایش مانیتور است).


اندازه تصویر باید به وسیله نرم افزار تغییر یابد و این کاری است که تمامی نرم افزارهای ویرایشگر تصویر از عهده آن برمی آیند.این عمل "Resampling یا بازسازی نمونه" نامیده میشود.که اگر تصویر را کوچکتر کنید Downsampling و اگر بزرگتر کنید Upsampling یا Upsizing خوانده میشود.بهتر است که تمام مراحل تغییر اندازه را خودتان به صورت دستی طی کنید تا با قابلیتهایی که نرم افزارتان ارائه میکند آشنا شوید.
برای مثال در اینجا نمونه ای از نرم افزار فتوشاپ را میبینیم:

همانطور که میبینید ما در اینجا کار خود را با یک تصویر 1000×600آغاز کرده ایم.فرض میکنیم میخواهیم تمام افرادی که دارای صغحه نمایش 640×480 هستند قادر به دیدن این تصویر به طور یکجا باشند.برای این کار مجبوریم که اندازه تصویر را کاهش دهیم.بیایید اندازه آن را نصف کنیم:500 پیکسل در عرض و320 پیکسل در ارتفاع.برای انجام این عمل چه کار باید بکنیم؟

بسیار خوب، ما آنچه را که در قسمت Document Size آورده شده، نادیده میگیریم.زیرا این قسمت فقط بر خروجی پرینتر تأثیر میگذارد.اطلاعات بخش Pixel Dimension تمام آن چیزی است که هنگام دریافت تصویر از طریـق وب مـورد توجه قرار می گیـرد.حالا تنها کـاری که میکنیم این است که در حالـی که هر دو خانه Constrain Proportion و Resample Image (در پایین.م)فعال شده اند،عدد 500 را در فیلد مربوط به عرض در قسمت Pixel Dimension تایپ میکنیم.

توجه داشته باشید تا زمانی که Constrain proportion علامت خورده باشد،تغیر دادن عرض باعث تغییر یافتن ارتفاع با رعایت تناسب اولیه میگردد.حالا با فشردن دکمه OK ، تصویر ما تحت الگوی تغییر اندازه Bicubic به یک تصویر 500×320 pix تبدیل میشود.الگوی Bicubic معمولا باعث ایجاد بهترین درجه وضوح میگردد اما در عوض زمان بیشتری را نیز صرف میکند.الگوهای تغیید اندازه دیگری نیز همچون bilinear و nearest neighbor هم موجود است که زمان کمتری را صرف کرده،اما نتایج ضعیفتری را ارائه میدهند.در فایلهای کوچک مانند آنچه که در بالا داشتیم، سرعت زیاد مسئـله مهمی نیست.اما اگر بر روی یک فایـل بزرگ، مثلا یک فایـل 180MB کار کنیم،مسئله سرعت نیز قابل توجه میگردد.در قسمت Resampling الگویی که تحت آن بهترین نتیجه در هنگام تغییر اندازه دادن تعداد پیکسلهای یک تصویر، به دست میاوریم را، مشخص میسازیم.


بدیهی است که شما میتوانید تصویرتان را به همام نحو که کوچک کردید، بزرگ هم بکنید.شما میتوانید یک تصویر 500×320 را انتخاب کرده و آن را تبدیل به یک تصویر 2000×1280 بکنید.مسئله اینجاست که شما مجبورید یک تصویر با 92/1 میلیون پیکسل اضافه، که باید تسط نرم افزار بازسازی شوند را ایجاد کنید.اما این تصویر بزرگتر هیچکونه اطلاعات اضافه نسبت به تصویر اولیه به همراه ندارد.پس در نتیجه شما تصویر شفافی نخواهید داشت.اما اگر واقعا مجبور به انجام چنین کاری هستید، پیشنهاد میشود که این کار را طی چند مرحله انجام بدهید.در این صورت ممکـن است نتیجه بهتری(هرچند اندک)به دست بیاورید.برای مثال اگر تصویری با عرض 500pix دارید و میخواهید آن را تبدیل به 2000pix نمایید،بهتر است ابتدابه 1500 , 750 و سپس به 2000 تبدیل کنید، تا اینکه به یکباره به 2000pix تبدیل کنید.با این روش گاهی ممکن است نتیجه بهتری را به دست بیاورید(و گاهی هم نه!!!).

در طول کار شما متوجه خواهید شد که هرگاه تعداد پیکسلهای موجود در یک تصویـر دیجیتال را تغیـیـر میدهیـم،مقدار طول و ارتفاع آن نیـز که در قسمت Document Size نشان دادده شده، تغییـر میکند. اما نکته قابل توجه این است که مقدار وضوح تصویر که در قسمت Resolution بیان شده و با واحد ppi محاسبه میگردد،ثابت میماند.در واقع میتوان گفت که ppi یک تصویر، منحصراً در هنگام چاپ تصویر کاربرد دارد و نه موقع نمایش آن.
اگر شما یک تصویر 1000×640 را انتخاب کرده و با میزان وضوح 180ppi توسط یک چاپگر، چاپ کنید،نمونه چاپی شما دارای 5.556 اینچ عرض و 3.556 اینچ ارتفاع خواهد بود.واگر تصویر را به یک تصویر 500×320 پیکسل up sampling کنید و با همان میزان وضوح 180ppi چاپ کنید،یک نمونه 1.778×2.778 اینچی خواهید داشت.البته مقدار 180ppi هنگام چاپ کیفیت پایینی را ارایه میدهد به طوری که اگر یک تصویر با کیفیت بالا بخواهید، باید از میزان وضوحی مثل 360ppi استفاده کنید.



توجه داشته باشید که کادر Resample Image علامت نخورده است.و این باعث میشود که در هنگام تغییر میزان وضوح، تعداد پیکسلهای تشکیل دهنده تصویر، ثابت بماند و در نتیجه تمام این پیکسلها در هنگام چاپ، بر روی صفحهُ چاپ منتقل میشوند.حال اگر اینبار به جای 180 پیکسل در اینچ، تصویر را با وضوخ 360 پیکسل در اینچ چاپ کنیم چه میشود؟
واضح است که اینبار تصویر در نصف ابعاد قبلی چاپ شده و در عوض تراکم پیکسل های چاپ شده در هر خط، دوبرابر میشود (یعنی در حقیقت میزان وضوح یا همان resolution تصویر دوبرابر میشود.م)که البته در شرایطی که ما داریم حاصل کار یک عکس بسیار کوچک به ابعاد 1.389”×0.889”خواهد شد.
حال اگر یک تصویر 500×300pix داشته باشیم و یک نمونه چاپی 10×6.4inch بخواهیم چه کاری باید انجام دهیم؟


بسیار خوب.. ما میتوانیم یا میزان وضوح را 50ppi تعیین کنیم، و یا اینکه وضوح را چیزی در حدود 200ppi در نظر گرفته و تصویر را با ضریب چهار، up sampling کنیم(2000×1280).ولی در هر دو حال کیفیت تصویر افت پیدا میکند و عملاً نمیتوانیم از یک تصویر کوچک ، یک چاپ بزرگ و باکیفیت بگیریم.
البته نرم افزارهایی وجود دارند که ادعا میکنند قادر به بزرگ کردن ابعاد تصویر، بدون افت کیفیت هستند(مثل نرم افزار Genium Fractals).اما این نرم افزارها در عمل توانی بیش از الگوی bicubic فتوشاپ ندارند(البته بسیار به ندرت و در مواردی خاص ممکن است کمی بهتر از فتوشاپ عمل کنند.)


نقطه در اینچ dpi:
در هنگام کار با تصاویر دیجیتال ممکن است با مقیاس دیگری به نام dpi برخورد بکنید که در ارتباط با دستگاه چاپگر شماست.dpi سرآغاز سه لغت dots per inch به معنای "مقدار نقطه ها در واحد اینچ" میباشد.dpi از ویژگیهای انحصاری چاپگر و نرم افزار راه انداز آن(driver) میباشد .و هیچ ارتباطی با خود تصویر دیجیتال شما ندارد.
dpi مقیاسی است برای نشان دادن مقدار فاصله بین دانه های بسیار ریز جوهر که توسط چاپگر بر روی صفحه چاپ قرار داده میشوند.هر چند که معمولا مقادیر ارایه شده توسط شرکتهای تولیدکننده در مورد dpi کمی گمراه کننده بوده و با واقعیت اختلاف دارد، به طور مثال شما میتوانید به راحتی در اطراف خودتان چاپگرهایی با مقادیر مختلف dpi مثل:2880 dpi-1440 dpi-720 dpi-360 dpi پیدا کنید;اما با وجود اختلاف زیاد بین این مقادیر،در عمل تفاوت فاحشی میان نتیجه چاپ حاصله از این چاپگرها مشاهده نمیشود(البته این مطلب در مورد چاپ های مخصوص عکس و روی کاغذهای مخصوص این کار چندان صدق نمیکند.م)
در یک جمع بندی کلی میتوان گفت که dpi ابعاد یک تصویر را تغییر نمیدهد.بلکه ابعاد تصویر تحت تاثیر تغییرات مقدار ppi قرار دارد و dpi نیز کیفیت چاپ را تحت کنترل خود دارد.


اگر فتوشاپ نداشتیم چه کنیم؟!
شاید همهُ ویرایشگران تصویر، فتوشاپ را در اختیار نداسته باشند و یا شاید میلی به استفاده از آن نداشته باشند!! البته معمولا به همراه اسکنر و چاپگر، نرم افزارهای خاصی هم ارایه میشوند که همگی کاربردی ساده داشته و از پس کارهایی مثل تغییر اندازه دادن تصویر بر میآیند.اما اگر شما به هیچ نرم افزاری دسترسی ندارید میتوانید سری به آدرس http://www.irfanview.com/ بزنید و نرم افزار Irfan View را به طور رایگان دریافت کنید(این یعنی اینکه شما یا باید به نرم افزار دسترسی داشته باشید و یا به اینترنت!! که البته با این سرعتهای dialup اگر به نزدیکترین فروشگاه مراجعه کرده و نرم افزار چندصد دلاری را به قیمت چندصد تومان بخرید بسیار به صرفه تر خواهد بود!!.م) نرم افزار Irfan View رایگان بوده و روش کار بسیار آسانی نیز دارد.شما کافیست از بخش menu قسمت size/resample را انتخاب کنید.
GIMP نیز نرم افزار رایگانی است که در اصل برای سکوی Linux طراحی شده، اما اکنون کاربران ویندوز نیز قادر به استفاده از آن هستند.اما نصب و استفاده از آن به راحتی IrfanView نیست.پس اگر تازه کار هستید و یا حوصله دردسر ندارید، فکر استفاده آن را نکنید!!

  
نویسنده : حسين قره ; ساعت ۱۱:٥٤ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٢٧ بهمن ،۱۳۸٢

درجه بندی نرم افزارها


اگر در هنگام خرید بازی های کامپیوتری بر روی جلد سی دی مربوطه را نگاه کرده باشید، حتما علامت "موسسه درجه بندی نرم افزارهای سرگرمی" را دیده اید. اما شاید هیچ گاه معنای آن علامت را متوجه نشده اید. در این مقاله کوتاه سعی کرده ام تا شما را با مفهوم نشانه های مربوطه و همچنین نحوه کار موسسه به صورت بسیار ساده، آشنا سازم.

موسسه درجه بندی نرم افزارهای سرگرمی که در سال 1994 تاسیس شده است یک موسسه استاندارد محصولات چند رسانه ایست که سالانه به طور متوسط 1000 بازی تولید شده را بر اساس محتویات آنها با 2 برچسب درجه بندی می کند: برچسب اول که نشانه درجه مربوطه می باشد( این نشانه در قسمت جلوی بسته بندی نرم افزار درج می شود) و برچسب دوم که مربوط به توضیحات بیشتر پیرامون درجه بندی برای خریدار می باشد که در قسمت پشت بسته بندی نرم افزار بازی درج می شود. درجه بندی بازی ها بر اساس لیستی از شرایط و ضوابط مربوطه می باشد که قبلا به عنوان فهرست ارزشیابی تصویب شده اند، مورد بررسی قرار گرفته و در انتها به آنها درجه ای اختصاص می یابد. از جمله این ضوابط می توان به وجود یا عدم وجود خشونت، وجود تصاویر سکسی و پورن، استفاده یا عدم استفاده از هرگونه تصاویر مشروبات الکلی و سیگار و یا مواد مخدر، هرگونه دیالوگ و یا تصویر از قماربازی، وجود یا عدم وجود برهنگی، نام برد. اکنون، آنچه در  قسمت ذیل می خوانید شرح کامل نشانه های مورد استفاده بر روی محصولات درجه بندی شده  می باشد:

EC - مطابق این درجه بندی، بازی کامپیوتری مورد نظر برای سنین 3 سال به بالا مورد استفاده است. سرگرمی و بازی مورد نظر دارای محتویات مناسبی برای سنین مربوطه می باشد که والدین را از نگرانی نظارت بر محتویات بازی مربوطه بی نیاز می کند.

 

Everyone - مطابق این درجه بندی، بازی کامپیوتری مورد نظر برای سنین 6 سال به بالا مورد استفاده است. محتویات این درجه بندی می تواند شامل خشونت بسیار کم و یا شیطنت های زیرکانه در بازی باشد!

 

Teen - مطابق این درجه بندی، بازی کامپیوتری مورد نظر برای سنین 13 سال به بالا مورد استفاده است. محتویات این درجه بندی می تواند شامل خشونت و یا صحبت و گفتار تا حدی رکیک نیز باشد

 

Mature - مطابق این درجه بندی، بازی کامپیوتری مورد نظر برای سنین 17 سال به بالا مورد استفاده است. محتویات این درجه بندی می تواند علاوه بر خشونت و گفتار رکیک شامل صحنه های سکسی نیز باشد.

 

Adults - مطابق این درجه بندی، بازی کامپیوتری مورد نظر برای سنین 18 سال به بالا مورد استفاده است و به هیچ عنوان برای سنین زیر 18 سال توصیه نمی شود. این رده هرگونه تصویر و فیلم پورن را نیز شامل می شود.

 

Rating Pending - بدین معناست که محصول مورد نظر هنوز در مرحله امیتاز دهی و درجه بندی ست و هیچ درجه ای به آن اختصاص داده نشده است. این محصولات بعد از باز بینی و بررسی در آینده نزدیک دارای درجه مربوطه می شوند.

 

منابع:
1- لیست کاملی از ضوابط که برای درجه بندی به یک محصول مورد بررسی قرار می گیرد.
2- سوالات مطرح شده از سازمان ESRB در مورد درجه بندی ها و سایر موارد موثر در ارزش یابی.

  
نویسنده : حسين قره ; ساعت ۱۱:٥٢ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٢٧ بهمن ،۱۳۸٢

يك روش آسان براي جدا كردن صوت از تصوير ( DAT or MPG to MP3 )

من خيلي وقت بود كه دنبال يه روش آسان و بي دردسر براي خارج كردن صدا از فيلم ها و ... مي گشتم، ولي روش مناسبي پيدا نمي كردم. البته با استفاده از برنامه هايي مثل XingMPEG Encoder هم مي شه اين كار رو كرد ولي به نظر من خيلي دردسر داره. تا اينكه ديروز به طور خيلي اساسي مجبور به خارج كردن صدا از يك سري VCD شدم، به هر دري زدم بي نتيجه بود تا اينكه به سراغ گوگل رفتم با يه خورده جستجو يك برنامه محشر براي اين كار پيدا كردم. River Past Audio Converter 2.5.1 در اصل كارش تبديل فرمت هاي تصويري به صوتي ( و كمي هم بالعكس) مي باشد. اين هم ليست فرمت هاي قابل تبديل:

Convert from AIFF, AU, MP3, OGG, SND, WAV, WMA, or extract from ASF, AVI, MOV, MP4, MPG, WMV, VCD, DVD to MP3, WAV, or WMA.

طريقه خارج كردن صدا از تصوير توسط اين برنامه خيلي ساده است و 3 مرحله دارد. در اين صفحه به طور تصويري انجام اين كار آموزش داده شده است. ( مرحله اول؛ Add كردن فايل تصويري به محيط برنامه | مرحله دوم؛ تنظيم كردن فايل MP3 خروجي | مرحله سوم؛ فشردن كليد Convert | تمام! ) واقعا كه من خيلي با اين برنامه حال كردم و كارم را خيلي خيلي جلو انداخت. اين برنامه واقعا بدردبخور را با حجم 1.66 Mb به طور مستقيم دانلود كنيد. در ضمن اين برنامه رايگان نيست و تا وقتي كه آن را رجيستر نكنيد فقط دو دقيقه اول هر فايل را كانورت مي كند.

اين شركت River Past ، كلي محصول مفيد ديگر هم دارد كه در اينجا مي توانيد آنها را ببينيد و به معني واقعي كلمه حالشوو ببريد.
راستي تا اين صفحه را داريد اصلا غم نداريد. طريقه كانورت هر فرمت تصويري كه فكرش را بكنيد به Mp3 و ...‌ ! آن هم به صورت تصويري.Tutorials ; File Conversion

  
نویسنده : حسين قره ; ساعت ٢:۳٠ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۱٤ بهمن ،۱۳۸٢

سايتهای فلش

انواع و اقسام ساعت هاي جالب فلش.
  
نویسنده : حسين قره ; ساعت ٢:٢٥ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۱٤ بهمن ،۱۳۸٢

بازيابي نامه هاي الكترونيكي از چندين صندوق پستي


بسياري از كاربران سرويس پايه و بنيادي اينترنت، يعني پست الكترونيكي بنا به دلايل متعددي مجبورند بيش از يك نشاني پست الكترونيكي داشته باشند. اين پديده در بسياري از محيطهاي عملياتي بروز مي كند. نرم افزار ePrompter كه يك ابزار نرم افزاري رايگان است، مشكل سركشي به صندوقهاي پستي متعدد را به نحو قابل توجهي رفع كرده است. اين برنامه پس از اجرا در System Tray قرار مي گيرد و در پشت صحنه و در فواصل زماني مشخص و قابل تنظيمي به تمامي صندوقهاي پستي شما سركشي مي كند و در صورتي كه نامه اي در هريك از صندوقهاي شما وجود داشته باشد آنرا بازيابي كرده و در انتهاي كار تعداد نامه هاي جديد هر صندوق پستي را به شما نشان مي دهد. اين برنامه كم حجم و در عين حال سودمند قادر است علاوه بر استفاده از پروتكل POP3 براي واكشي نامه ها، صندوقهاي پستي مبتني بر وب نظير Yahoo Mail, Hotmail, Mail.com را نيز بازيابي كند. پس از دريافت نامه ها شما مي توانيد به راحتي به مديريت صندوقهاي پستي خود بپردازيد. در حال حاضر تنها نكته اي كه به عنوان يك نقطه ضعف مي توان براي اين نرم افزار ذكر نمود عدم توانايي ارسال ضمائم يا Attachment به همراه نامه است. براي كسب اطلاعات بيشتر و نيز دريافت اين نرم افزار رايگان به نشاني زير مراجعه نماييد.
ePrompter: Free E-mail Retrieval and Notificatio Software
موفق باشيد.

  
نویسنده : حسين قره ; ساعت ۱٢:٥٢ ‎ب.ظ روز شنبه ۱۱ بهمن ،۱۳۸٢

گله

برو بچ سلام

بعضی وقتها فکر می کنم که کاشکی دختر بودم تا بينندگان وب لاگم نظر می دادنند.

واقعا چرا ما ايرانی ها اينقدر سطح پايين هستيم. اگه يکسری به وب لاگهای دختر خانم ها بزنيد می بينيد يارو وقتی مزخرف هم ميگه همه بيننده هاش نظر می دهند و خلاصه يک نوع پاچه خواری.

نمی دونم ولی واقعا تعصف می خورم .انشاالله که اين هم حل ميشه.

خوب فعلا خدانگهدار

  
نویسنده : حسين قره ; ساعت ٤:٠۱ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٧ بهمن ،۱۳۸٢

راه اندازی سيستم ADSL در تهران

::64 up to 512 kbps speed by ADSL::

حتما شما هم شنيديد که مخابرات اولين مجوز PAP اش را به پارس آنلاين اعطا کرد و از اين پس پارس آنلاين ميتواند سرويس های اينترنت پرسرعت مثل xDSL و wireless رو ارائه بده (بگذريم از اين که چند وقتيه شرکتهای ادعای ارائه سرويس اينترنت پرسرعت راديويی و حتی اف-ام رو ميکنن که يا کلاه بردارن و حداکثر به قربانی هاشون DialUp ميدن يا اينکه سرويسشون اينترنت نيست و ارسال فيلتر شده و سليقه ای اطلاعات بعضی سايت ها - غيرقابل انتخاب از سوی کاربر- به روی يه گيرنده FMه)

امروز با پارس آنلاين تماس گرفتم و با يه مدير فنيش در مورد اين سرويسشون حرف زدم ! چيزای که دستگيرم شد اينه :

- تا ۳۰ روز ديگه اين سرويس قطعا ارائه ميشه (ظاهرا تعهد مخابراتيشونه!مثل تعهد برنده مناقصه اپراتور دوم موبايل که ۷۲ ساعته بايد بالا بياد!)

- متقاضيان مودم ADSL رو بايد خودشون بخرن که پارس آنلاين ميده دونه ای ۸۵هزار تومان ! البته شرکتهای مثل الراقی (زولتريکس) و لايزر يک سالی هست که مودم های DSL وارد کردن و ميفروشن اما اين بنده خدا نميدونست که کاربر ها ميتونن از جای ديگه مودم بخرن يا نه !؟! ضمنا ظاهرا هنوز برنامه ای برای ارائه مودم امانی تو پارس آنلاين مطرح نيست اما احتمالش هست چون اين مرسوم ترين و منطقی ترين روشه ! (در اين مورد يک سال پيش هم تو همينجا چيزای نوشته بودم!)

- سرعت اين سرويس بين ۶۴ تا ۵۱۲ Kb/ps خواهد بود و به صورت متقارن ارائه خواهد شد و قيمت آن به تناسب سرعت مورد تقاضا و تعداد پورت ها بين ۵۰ تا ۷۵ هزار تومان در ماه است و هيچ هزينه مخابراتی ديگری بابت اتصال به اينترنت پرداخت نخواهد شد (برای کسای مثل من که تو شبانه روز بيشتر از ۲۴ ساعت انلاينن و دوره ای ۴۰-۵۰ تومن پول تلفن ميدن -بجز اکانت اينترنت- و از سرعت ۱۰-۱۲ کيلوبايتی شون هم ناراضين مفته‌!) الان مخابرات نامرد سرويس ديتای ۶۴-۶۴ اش ماهی ۳۶۰هزارتومنه ! با کيفيت مزخرف و داوون تايم بالا! اينا ۶۴-۶۴ رو ميدن ماهی ۵۰ تومن ! تازه مودم پتون يا تلبس ۴۰۰-۵۰۰ تومنی هم نميخواد ! جدول زير قيمت سرويس های مخابراته :

 تعرفه ماهانه (ريال)

 پهناي باند و سرعت

رديف

۳۶۰۰۰۰۰

64 Kbps

1

۷۲۰۰۰۰۰

128 Kbps

2

۱۲۰۰۰۰۰۰

256 Kbps

3

۲۱۰۰۰۰۰۰

512 Kbps

4

۳۸۴۰۰۰۰۰

1 Mbps

5

۷۰۰۰۰۰۰۰

2 Mbps

6

۱۳۲۰۰۰۰۰۰

4 Mbps

7

۲۵۲۰۰۰۰۰۰

8 Mbps

8

- کليه مناطق تهران پوشش داده ميشه ! هيچ کابل کشی اضافی ای هم لازم نيست ! فقط يه مودم بايد بخرين و دوشاخه رو بزنين به پيريز (آب بريز ... نمک بريز ... دوشاخه رو بزن تو پريز!!!) هميشه آنلاين خواهيد بود ! با سرعت ثابت و بدون نويز وقطعی !‌ خط تلفنتون اشغال نميشه و پالسی هم برای اتصال به اينترنت براتون نميفته !

چيه ؟! قند تو دلتون آب شده ؟! اما من اگه جای شما بودم هول نميکردم !‌ نميخوام به عاقبت بعضيا دچار بشم ! من يکی صبر ميکنم تا اين سرويس ارائه بشه و از چند تا از کاربراش کيفيتش رو بپرسم ! ضمن اينکه تا اون موقع اون ۱۰ تا شرکت ديگه ای هم که موافقت اصولی گرفتن ميان تو بازار و رقابت تو قيمت و کيفيت و خدمات جانبی شروع ميشه (البته بشرطی که بشه گفت تو ايران چزی به اسم رقابت سالم وجود داره!!!

 

  
نویسنده : حسين قره ; ساعت ۱۱:٢٥ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٦ بهمن ،۱۳۸٢

ِِDSL

احتمالا در هفته ای که گذشت بحثهایی به صورت پراکنده در مورد DSL و آغاز به کار گیری آن در کشور شنیده اید. در این مقاله ابتدا می پردازیم به ماهیت DSL، مزایا و معایب آن و تاریخچه آن در کشورمان و جهان و سپس به صورت اجمالی به بررسی چگونگی عملکرد آن می پردازیم.

DSL یا Digital Subscriber Line (به معنی خط اشتراک دیجیتال)، یک شیوه موثر و در عین حال کم هزینه جهت اتصال به اینترنت است که از سرعت و کیفیت مطلوبی بر خوردار است. انواع مختلفی از DSL موجود است که امکان اتصال به اینترنت را با سرعتها و امکانات مختلفی به وجود می آورند. نوعی که عموما برای مصارف خانگی از آن استفاده می شود Asynchronous-DSL یا ADSL یا DSL نامتقارن می باشد که در بهترین شرایط، عملا امکان گرفتن اطلاعات با سرعتی معادل با 2Mbps و فرستادن اطلاعات با سرعتی حدود 256Kbps را مهیا می سارد.

و اما آنچه که باعث شده ADSL به سرعت در همه جای جهان رشد کند (صرف نظر از بعضی کشورها از جمله میهن اسلامی خودمان) این است که:

اولا: ADSL از همان زوج سیمهای تلفن معمولی استفاده می کند. یعنی نیاز به سیم کشی جدید از مرکز مخابرات یا ISP به خانه ها نیست و لذا از این جهت هیچ هزینه ای صرف نمی شود. (بر خلاف سیستمهای cable)

ثانیا: در ADSL شما همواره به اینترنت متصل هستید و در عین حال می توانید از تلفن یا فاکس خود هم استفاده کنید، یعنی خط تلفن شما هیچ وقت به دلیل استفاده از اینترنت اشغال نمی شود.

و ثالثا: تجهیزات سخت افزاری استفاده از DSL بسیار ارزان قیمت هستند. (بر خلاف سیستمهای ماهواره ای)

همچنین امکان داشتن Static IP و برخی مسائل فنی دیگر نیز از مزایای DSL می باشند.

مثل هر سیستمی DSL معایبی هم دارد. مهمترین و مساله ساز ترین مشکل DSL این است که کیفیت و سرعت انتقال داده بستگی به فاصله مشترک از مرکز تلفن دارد. یعنی اگر خانه شما در حوالی مرکز تلفن باشد با سرعت بیشتری به اینترنت متصل می شوید و بالعکس. این قضیه وقتی مساله ساز خواهد بود که فاصله شما از مرکز تلفن بیش از 5 کیلومتر باشد که در این صورت معمولا استفاده از DSL مقدور نخواهد بود. همچنین کیفیت پایین سیمهای تلفن و پوسیدگی احتمالی آنها نیز اثر نامطلوبی در ارتباط شما خواهد داشت.

و اما آنچه که در کشور ما موجب شده که DSL با تمام مزایایش با تاخیر چندین ساله وارد شود و تازه از آن به عنوان روش جدید نام برده شود چیست؟

به نظر من اولین مانع این است که تجهیزات DSL باید در مراکز تلفن داخل شهری نصب شود و در ایران هم مراکز تلفن در انحصار دولت است و تا کسی مثل پارس آنلاین ید طولی در بستن وبلاگها و سایتهای خبری و این جور کارها نداشته باشد، قاعدتا نمی تواند مجوز نصب این تجهیزات در مراکز تلفن را بگیرد.

ولی چرا خود شرکت مخابرات این سرویس را ارائه نکرد؟

به نظر من دو دلیل عمده داشت: دلیل اول که معرف حضور همه هست: عقب ماندگی و دیر جنبیدن و مقاوت در برابر چیزهای جدید در سیستمهای دولتی. ولی دلیل دوم (که نظر شخصی بنده است) قوی تر به نظر می رسد: در همه جای دنیا سرویس های DSL با هزینه ای حدود 20 دلار در ماه (و بیشتر) ارائه می شود. یعنی شما 20 هزار تومان می دهید، و 24 ساعته به یک اینترنت پر سرعت وصل هستید! ولی وقتی شرکت مخابرات می تواند به خاطر همین روزی 2 - 3 ساعتی که با سرعت پایین به اینترنت وصلید ماهی 30 - 40 هزار تومان قبض تلفن بفرستد در خانه تان، و رقیبی هم در کار نیست که بخواهد DSL ارائه کند... تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل! حالا قیمت کارت اینترنت و غیره بماند.

فعلا باید بشینیم و ببینیم که پارس آنلاین عزیز به عنوان پیشتاز، می خواهد با چه قیمتی و چه کیفیتی DSL اش را بدهد دست مردم.

DSL چگونه کار می کند ؟

در علم مخابرات، به محیطی که داده ها از آن انتقال می یابند Media یا رسانه گفته می شود. زوج سیم، کابلهای کواکسیال (مثل کابل آنتن تلویزیون)، موجبر ها (لوله هایی فلزی با سطح مقطع مستطیل یا دایره شکل)، هوا و فیبرهای نوری مهمترین رسانه های مخابراتی هستند. برای هر رسانه پارامترهایی به نام فرکانس قطع بالا و پایین تعریف می شود. و منظور از آنها حداکثر و حداقل فرکانسی است که آن رسانه می تواند با کیفیت مطلوب از خود عبور دهد. به اختلاف این دو فرکانس پهنای باند یا Band Width می گویند. زوج سیم که در سیستم تلفن شهری استفاده می شود، ضعیفترین رسانه مخابراتی از این نظر می باشد و محدود عبور فرکانسی آن از صفر تا حدود 2 مگاهرتز می باشد. لکن در سیستمهای تلفن شهری (PSTN) فقط از 4 کیلو هرتز این محدود برای عبور صدا استفاده می شود و بقیه باند فرکانسی آزاد است، که موضوع ایده اولیه ساخت و استفاده از DSL می باشد.

در سیستمهای Diap-Up از همان 4KHz پهنای باند صوتی جهت انتقال داده استفاده می شود و با استفاده از پیشرفته ترین روشهای مدولاسیون دیجیتال و فشرده سازی اطلاعات، می توان حداکثر 56 کیلو بیت اطلاعات را در یک ثانیه منتقل نمود. حال فرض کنید باند فرکانسی ما از 4KHz به 2MHz افزایش پیدا کند، یعنی تقریبا 500 برابر شود، واضح است که میزان انتقال داده را می توان به شدت افزایش داد. برای ADSL در عمل معمولا باند فرکانسی 30KHz تا 138KHz برای فرستادن اطلاعات و باند فرکانسی 138KHz تا 1.1Mhz برای گرفتن اطلاعات استفاده می شود. در این صورت با توجه به روشهای مدولاسیون مورد استفاده می توان به پهنای باند دیجیتالی معادل با 8Mbps دست یافت که معمولا برای بدست آوردن ضریب کیفیت سرویس دهی (QoS) بهتر، عملا سرعنی حدود 1.5 تا 2 مگابیت در ثانیه در اختیار کاربر قرار می گیرد.

با توجه به اینکه باند فرکانسی 0 تا 4 کیلوهرتز که برای انتقال سیگنالهای صوتی تلفنی استفاده می شود در ADSL دست نخورده باقی مانده است، مشترک می تواند در عین اتصال به اینترنت تماسهای تلفنی خود را نیز بر قرار سازد. برای این کار یک سوکت که در واقع یک فیلتر پایین گدز (LPF) است روی هر پریز تلفن نصب می شود تا از ورود سیگنالهای فرکانس بالا به داخل دستگاه تلفن جلوگیری شود. (در صورت موجود بودن سیم کشی مجزا برای data می توان از یک Splitter مرکزی نیز استفاده کرد.) همچنین برای اتصال به اینترنت از طریق DSL به یک مودم DSL احتیاج دارید که نوع معمولی آن قیمتی حدود 20 دلار دارد.

و اما ببینیم در مرکز تلفن چه اتفاقی می افتد: سوئیپچهایی که در مراکز مخابرات برای برقراری ارتباط تلفنی نصب شده اند، به هیچ عنوان توانایی عبور فرکانسهای بالای 4 کیلو هرتز را ندارند. لذا هر اتفاقی که قرار است بیفتد، باید قبل از ورود زوج سیم مشترک به سیستمهای مخابراتی تلفن شهری بیفتد. برای این کار دستگاههایی به نام DSLAM یا DSL Acsess Multiplexer در مرکز مخابرات کار گذاشته می شود. این دستگاه توسط فیلترهای فرکانسی، باند 4KHz اول هر زوج سیم را به سمت سوئیچهای مخابراتی می فرستد و بقیه پهنای باند را برای اتصال به اینترنت استفاده می کند. هر DSLAM پذیرای صدها زوج سیم از طرف مشترکین بوده و در نهایت از سوی دیگر با یک اتصال با پهنای باند خیلی زیاد به اینترنت متصل است و به این طریق تا وقتی که این پهنای باند اشباع نشود مشترکین می توانند با سرعت بالا و یکنواخت از اینترنت استفاده کنند و از آن لذت ببرند. به امید روزی که همه هم وطنانمان این لذت را تجربه کنند!

  
نویسنده : حسين قره ; ساعت ۱:٠۳ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٥ بهمن ،۱۳۸٢

بهترين انتخاب برای يک دوربين ديجيتال

با زيادتر شدن مدلهاي دوربين ديجيتال، انتخاب يک مدل مناسب که مطابق سليقه ما بوده و کارآمدي مناسب داشته باشد سخت‌تر مي‌شود. در اين مقاله به طور خلاصه مواردي را که بايد هنگام خريد يک دوربين ديجيتال در نظر بگيريم، ذکر خواهم کرد.

اگر تا بحال به فکر خريد يک دوربين ديجيتال افتاده و سري به بازار زده باشيد، متوجه خواهيد شد که مدلهاي متنوعي از مارک‌هاي مختلف در پشت ويترين فروشگاهها صف کشيده‌اند. با توجه به اينکه امروزه تقريبا تمام شرکتهاي توليد کننده وسايل الکترونيکي دست به توليد دوربين ديجيتال نيز زده‌اند، انتخاب يک دوربين مناسب از ميان اين همه مدل واقعا ديوانه کننده است. نگران نباشيد، با خواندن اين مقاله خواهيد دانست که دوربين مناسبتان را چگونه انتخاب نماييد.

چه چيزي مورد انتظار شماست؟

يک خبر خوب اين است که اکنون با بودجه‌اي در حدود 400 هزار تومان مي‌توانيد يک دوربين اتوماتيک ديجيتال بخريد که کيفيت آن خيلي از دوربين‌هاي عکاسي نگاتيوي بهتر باشد. ممکن است اين موضوع براي خيلي‌ها عجيب باشد، زيرا بيشتر مردم فکر مي‌کنند که وضوح يک دوربين فيلمي 35 ميليمتري بيشتر از وضوح يک دوربين ديجيتال معمولي است (که البته درست است).

در اينجا توجه به وضوح بالاي فيلم باعث گرديده که از يک جزء مهم در دوربين غافل شويم و آن لنز دوربين است. دو عامل به شدت بر پيچيدگي و قيمت لنز تاثير گذار است: فاصله کانوني و قطر لنز. بعبارت ديگر، هر چه يک لنز طويل‌تر و پهن‌تر باشد، ساخت آن سخت‌تر است.

از آنجا که حساسه يا سنسور دوربين ديجيتال بسيار کوچک است – حدود يک سوم سانتيمتر – لنز يک دوربين ديجيتال را مي‌توان بسيار کوتاه‌تر و باريکتر از لنز يک دوربين فيلمي که نياز به تنظيم تصوير روي کادر فيلم 35 ميليمتري دارد، ساخت.

تمام اين قضايا منجر به اين مي‌شود که سازنده دوربين مي‌تواند روي دوربين ديجيتال نسبت به دوربين فيلمي با قيمت مشابه از لنزي با کيفيت بالاتر استفاده نمايد. بنابر اين اگر شما نگران قرباني شدن کيفيت در استفاده از دوربين ديجيتال هستيد، نگراني شما بي مورد است (مگر اينکه دوربين فيلمي شما يک دوربين حرفه‌اي قطع بزرگ با لنزهاي حرفه‌اي باشد).

انتخاب رزولوشن (وضوح)

دوربين‌هاي ديجيتال در تمام اشکال و اندازه‌ها در بازار يافت مي‌شود و شما گزينه‌هاي زيادي براي انتخاب در پيش رو داريد. از لحاظ قيمت دوربين‌هاي ديجيتال با توجه به رزولوشن‌شان در دسته‌هاي مختلفي جاي مي‌گيرند. بنابر اين شما با توجه به بودجه‌اي که در اختيار داريد براحتي و سرعت مي‌توانيد محدوده رزولوشن قابل خريدتان را مشخص نماييد.

هرچند که گفتن اين که "هر چه رزولوشن بالاتر کيفيت بهتر"، راحت‌تر است، ولي اين موضوع هميشه صدق نمي‌کند، چون عوامل زيادي وجود دارند که بر کيفيت يک دوربين ديجيتال تاثير گذارند. با توجه به حداکثر اندازه‌اي که مي‌خواهيد پرينت بگيريد، خريد دوربيني با رزولوشن بالاتر تنها اتلاف پول و حافظه خواهد بود.

رزولوشن دردرجه نخست حداکثر اندازه پرينتي را که مي‌توانيد از عکسهاي دوربين‌تان بگيريد مشخص مي‌نمايد. بطور کلي، يک دوربين 2 مگاپيکسلي يک عکس 10*15 سانتيمتري خوب با يک پرينتر رنگي معمولي جوهر افشان ايجاد مي‌نمايد. از يک دوربين 3 مگاپيکسلي مي ‌توان يک پرينت 15*25 سانتيمتري گرفت.

بنابر اين واضح است که اگر فکر مي کنيد که نيازي به گرفتن (يا امکان گرفتن) پرينتهايي بزرگتر از 15*25 نداريد، احتمالا نيازي به خريد يک دوربين با رزولوشن بالا نخواهيد داشت.
البته رزولوشن اثري بيشتر از اندازه پرينت دارد. اگر شما نياز داريد بخشهايي از تصويري که گرفته‌ايد را ببريد و آنرا با دقت مناسبي بزرگ نمايي کنيد، نياز به دوربيني با رزولوشن بالاتر خواهيد داشت.
بنابراين واقع گرايانه در مورد اندازه پرينت و نوع نيازي که به عکس داريد فکر کنيد و بي محابا نگوييد که ميليونها و ميليونها پيکسل بي برو برگرد بهترين تصوير را ايجاد مي‌کند!

اگر دوربين را فقط براي ارسال تصاوير روي وب و ايميل و يا تماشاي تصاوير روي کامپيوتر مي‌خواهيد، با رزولوشن پايينتر کارتان راه مي‌افتد. بهر حال، در چنين حالتي هم دقيقا معلوم نيست که چه وقت به پرينت يا بزرگنمايي يک عکس نياز خواهيد داشت، بنابر اين بهتر است يک دوربين حداقل 2 مگاپيکسلي بگيريد.

زوم

توليد کنندگان دوربين‌هاي ديجيتال پس از متقاعد کردن شما در مورد رزولوشن مگاپيکسلي، سعي دارند که دوربين را بر اساس ميزان زوم ديجيتال آن به شما غالب نمايند! مثلا 200 برابر زوم ديجيتال! اصلا به اين حرفها توجه نکنيد.

همانند دوربين‌هاي اتوماتيک فيلمي، دوربين‌هاي ديجيتال اتوماتيک کنوني نيز بيشتر با لنزهاي زوم عرضه مي‌شوند. متاسفانه اين دوربين‌ها داراي زوم ديجيتال نيز مي‌باشند که بطور مجازي با بزرگنمايي و برش ديجيتالي تصوير حالتي شبيه به زوم با لنز را بصورت مصنوعي ايجاد مي‌نمايند.
نتيجه کار هميشه وحشتناک است! در واقع هنگامي که دوربين ديجيتال مي‌خريد، بدون توجه به نوع دوربين، بايد اول از همه زوم ديجيتال آن را غير فعال نماييد. اگر به بزرگنمايي تصوير نياز داريد بهتر است اين کار را در کامپيوتر با استفاده از يک نرم افزار مناسب ويرايش تصوير انجام دهيد.
بيشتر دوربين‌هاي ديجتال مشخصه لنزهايشان را بر اساس ضريب بزرگنمايي آن بيان مي‌کنند. مثلا عنوان مي‌شود که يک دوربين زوم 3X دارد. متاسفانه اين عدد هيچ چيزي در مورد فاصله کانوني واقعي لنز به شما نمي‌گويد. براي اينکه بفهميد اين لنز چقدر باز (وايد) يا بسته (لانگ) است (براي دانستن مشخصات تله فتوي لنز) مجبوريد کمي تحقيق بکنيد.

اگر قبلا با يک دوربين فيلمي 35mm کار کرده‌ايد، احتمالا با اندازه‌هاي فاصله کانوني لنزهاي معمولي آشنايي داريد. مثلا يک لنز 50mm تقريبا معادل ميدان ديد چشم انسان است. يک لنز بلندتر 100 ميليمتري براي مثال، تله فتو‌تر است و يک لنز کوتاهتر 28mm داراي زاويه بسيار بازي است.
دوربين‌هاي ديجيتال بخاطر صفحه تصوير کوچکشان (CCD)، معمولا فاصله کانوني‌هاي بسيار کمتري بين 8 تا 20mm دارند. خوشبختانه بيشتر توليد کنندگان دوربين‌هاي ديجيتال ميزان معادل 35mm فاصله کانوني دوربين‌هايشان را بيان مي‌کنند. بنابر اين، فاصله کانوني يک دوربين معمولي، بايد چيزي در حدود 8-20 mm (معادل 35-120) باشد که به اين معني است که لنز زوم اين دوربين همانند يک لنز 35-120mm روي يک دوربين 35mm است. يعني کمي بازتر از يک لنز نرمال 50mm و داراي يک تله فتو نسبتا خوب است (حدود 3X).

اين مقدار زوم براي يک دوربين ديجيتال اتوماتيک مقدار متعادل و مناسبي است. اگر شما بخواهيد دوربيني با قدرت تله فتوي بالاتر از نيازتان بخريد بايد دوربيني بزرگتر و تا حد زيادي گرانتر بخريد.

مشخصات دوربين

از آنجا که معيار نهايي شما براي انتخاب يک دوربين ديجيتال کيفيت آن است، شما بايد مطمئن شويد که استفاده از دوربيني که مي‌خريد راحت است و داراي مشخصات مورد نياز براي گرفتن عکسهاي مورد نظر شماست.

چون اين دوربين‌ها نيازي به محل نصب فيلم و مکانيزم حرکت فيلم ندارند، نسبت به مدلهاي فيلمي داراي تنوع بيشتري از لحاظ شکل مي‌باشند. بعضي از دوربين هاي ديجيتال طراحي‌اشان را از دوربين‌هاي فيلمي گرفته‌اند، در حالي که بعضي ديگر با بدنه‌هاي دوتکه ومنظره ياب متحرک داراي تفاوت زيادي با اين دوربين ها مي‌باشند. البته تفاوت طراحي يکي از مزاياي دوربين‌هاي ديجيتال است و بهترين راه براي انتخاب شکل دوربين رجوع به سليقه و احساس راحتي با دوربين هنگام در دست گرفتن آن است. در اينجا چند مورد را ذکر مي‌کنم که هنگام انتخاب طراحي دوربين آنها را مد نظر قرار دهيد:


- منظره ياب اپتيکي (Optical Viewfinder): بيشتر دوربين‌هاي ديجيتالي همانند دوربين‌هاي فيلمي منظره ياب اپتيکي دارند. ولي در بيشتر دوربين‌هاي ديجيتال منظره ياب اپتيکي کمتر مورد استفاده قرار مي‌گيرد. چون بيشتر اطلاعات مربوط به نور و تنظيم‌ها و 80 تا 90 درصد از تصوير واقعي روي مانيتور دوربين نشان داده مي‌شود شما بيشتر به آن اتکا مي‌کنيد. ولي با اين وجود براي شرايطي که نور محيط شديد است و مانيتور LCD دوربين ديده نمي‌شود و يا باتري دوربين ضعيف شده و مجبوريد مانيتور را خاموش نماييد داشتن منظره ياب اپتيکي لازم است.

-مانيتور منظره‌ياب LCD: کوچکترين دوربين‌هاي ديجيتال امروزي نيز داراي يک مانيتور LCD هستند که هم به عنوان منظره ياب و هم براي مرور عکسها مورد استفاده قرار مي‌گيرد. در بعضي از دوربين‌هاي ديجيتال صفحه LCD تنها منظره ياب تعبيه شده روي دوربين است. هنگامي که دنبال يک دوربين ديجیتال مي‌گرديد مطمئن شويد که LCD آن در شرايط نوري مختلف قابل مشاهده باشد و مثلا در نور روز يا زير نور درخشنده يک لامپ، رنگ و روي آن نپرد. مشخصه ديگري که وجود آن براي مانيتور دوربين مفيد است متحرک بودن و قابل چرخش بودن آن است. اين مشخصه براي گرفتن عکسهاي ماکرو، عکاسي از خود يا نگه داشتن دوربين در بالاي سر براي عکاسي در ميان جمعيت بسيار مهم است.

- کنترل‌هاي جبران نوري (Exposure Compensation): بيشتر دوربين‌هاي امروزي داراي کنترلهاي ساده جبران نوري هستند که براي تنظيم نور در شرايط عکاسي دشوار ضروري است. حتي اگر خودتان را به عنوان يک عکاس قبول نداريد، کسب اطلاع و آشنايي با کنترل‌هاي جبران نوري ارزش وقت گذاردن را دارد.

-ISO قابل تنظيم: همانند فيلمها که با حساسيت‌هاي مختلف نوري عرضه مي‌شوند، در بسياري از دوربين‌هاي ديجيتال هم شما مي‌توانيد ISO مجازي آنها را براي افزايش حساسيت دوربين جهت عکاسي در نور کم تنظيم نماييد. ISO قابل تنظيم براي شرايطي که فلاش مناسب يا کارآمد نيست ضروري است.

-تراز سفيدي قابل تنظيم (White Balance) : بطور ايده‌آل بايد دوربين شما اجازه تنظيم دستي تراز سفيدي را به شما بدهد. هنگام انتخاب دوربين مطمئن شويد که دوربين حتما تنظيم تراز سفيدي براي نورخورشيد، لامپ فلورسانت، تنگستن و فلاش را داشته باشد.پ

-کنترلهاي دستي: بر اساس دانش عکاسي شما، ممکن است نياز به کنترلهاي دستي بيشتر يا کمتري داشته باشيد. تمام دوربين‌هاي ديجيتال داراي مد برنامه‌ريزي شده اتوماتيک هستند و بيشتر آنها مد دستي نيز دارند. اگر فکر مي‌کنيد که نياز به کنترل نور دستي داريد بايد دوربيني بگيريد که حداقل داراي مدهاي اولويت شاتر (Shutter Priority) و اولويت ديافراگم (Aperture Priority) باشد. اگر در مورد کنترل‌هاي دستي کاملا جدي هستيد، بايد دوربيني با مد کنترل دستي فوکوس بگيريد. به خاطر داشته باشيد که مدهاي اولويت شاتر و ديافراگم و جبران نوري معمولا کنترلهاي لازم حتي براي يک عکاس حرفه‌اي را فراهم مي‌آورند.

-فلاش همزمان (Flash Sync): عکاس حرفه‌اي نياز به کنترل سيستم فلاشهاي خارجي از طريق يک کابل يا محل نصب فلاش روي دوربين دارد. اگر شما نيز چنين احساس نيازي داريد، هنگام خريد يک دوربين دقت نماييد که چنين مشخصه‌اي را داشته باشد.

-تاخير شاتر: هر چند در بيشتر دوربين‌ها چنين مشکلي وجود ندارد، ولي در بعضي از دوربين‌هاي ديجيتال تاخير شاتر اندکي مشکل آفرين است. هنگام آزمايش يک دوربين، مطمئن شويد که بين فشردن دکمه شاتر و زمان واقعي گرفتن عکس توسط دوربين فاصله‌اي وجود نداشته باشد. حتي يک تاخير اندک ممکن است به قيمت از دست دادن يک لحظه مهم تمام شود.

حافظه و باتري

بيشتر دوربين‌هاي ديجيتال امروزي از يکي از سه نوع حافظه معروف CF (CompactFlash) ، SM (SmartMedia) يا MS (MemoryStick) استفاده مي‌نمايند. هيچکدام از اين انواع برتري محسوسي نسبت به ديگري ندارد و نمي‌تواند مبناي انتخاب باشد. ولي بايد انتظار داشته باشيد که دوربين شما يک حافظه کوچک به همراه داشته باشد و حتما خريد يک حافظه اضافه را در برنامه داشته باشيد. خوشبختانه قیمت اين حافظه‌ها نسبت به سابق کاهش يافته و يک کارت حافظه 128 MB را مي‌توان در حدود 60000 تومان خريداري کرد. اگر دوربين مورد نظر شما از اسمارت مديا استفاده مي‌کند توجه نماييد که حداکثر ظرفيت قابل پذيرش دوربين محدوديت دارد. دوربين‌هاي قديمي‌تر که از اسمارت مديا استفاده مي‌کنند لزوما کارت‌هاي حافظه جديدتر با ظرفيت بالاتر را نمي‌پذيرند. دوربين‌هايي که از کامپکت فلش و مموري استيک استفاده مي کنند چنين مشکلي ندارند. قبل از خريد کارت حافظه ظرفيت بالا، حتما مشخصات دوربين را بررسي نماييد.

دوربين‌هاي ديجيتال يا از باتري شارژي و شارژر مخصوص همراه دوربين و يا از باتريهاي اندازه AA غیر شارژی استفاده مي‌کنند. اگر دوربين مورد نظر شما از باتريهاي AA استفاده مي‌کند، حتما خريد يک دست باتري قابل شارژ NiMH و شارژر يا LiIon را در برنامه خريدتان قرار دهيد. چون به علت مصرف بالاي دوربين‌هاي ديجيتال بدون استفاده از باتريهاي شارژي با ظرفيت بالا (بالاي 1500 MAh) حتما بزودي ورشکست خواهيد شد!

کيفيت عکس

همانطور که قبلا ذکر شد، کيفيت عکس حرف آخر را در انتخاب يک دوربين عکاسي مي‌زند. راه‌هاي زيادي براي قضاوت و بررسي کيفيت يک دوربين وجود دارد، ولي در نهايت نمي‌توان به طور قطع خوب يا بد بودن يک تصوير را مشخص نمود. اگر يک عکس مطابق سليقه و نظر شماست، پس خوب است. ولي اگر با تعداد زيادي تصوير مختلف روبرو هستيد و در قضاوت درمانده‌ايد موارد زير را به عنوان راهي براي داوري در مورد کيفيت عکس يک دوربين پيشنهاد مي‌کنم:

-رنگها چقدر دقيق هستند؟ ممکن است يک دوربين، عکسي با رنگهاي بسيار زيبا و شفاف بگيرد ولي باز هم به نظر جالب نيايد. بنابر اين اگر شما دنبال ديدن رنگهاي واقعي در عکس هستيد و نه صرفا رنگهاي زيبا و شفاف، دنبال دوربيني بگرديد که دقت رنگي آن مناسب باشد. سعي کنيد که ببينيد آيا دوربين در ثبت طيفهاي مختلف يک رنگ و رنگهاي مختلف دقت دارد يا نه؟ مثلا ببينيد آيا رنگهاي آبي را به همان دقت رنگهاي قرمز ثبت مي‌کند يا نه؟ اگر در مورد دقت رنگها خيلي اصرار نداريد، جذابيت رنگهاي ايجاد شده توسط دوربين را مد نظر قرار دهيد. مثلا اينکه آيا شما رنگهاي کمتر يا بيشتر اشباع شده را دوست دارید. و یا کنتراست بيشتر يا کمتر؟ و از اين قبيل.

-جزئيات تصوير در سايه و نور زياد چگونه است؟ آيا دوربين در عين اينکه سايه‌هاي تاريک و نورهاي زننده موجود در رنگهاي روشن را بخوبي نشان مي‌دهد، قادر به نشان دادن جزئيات تصوير در سايه و نور زياد مي‌باشد؟ سعي نماييد تصاويري از دوربين در شرايط نوري مختلف را بررسي نماييد تا قابليتهاي نوري دوربين را تشخيص دهيد. به ويژه به عکسهاي منظره دقت نماييد و اطمينان حاصل نماييد که دوربين تصوير آسمان را بدون سفيد شدن رنگ آن و دقت کافي در نشان دادن الگوي ابرها مي‌گيرد.

-آيا دوربين رنگهاي مصنوعي ايجاد مي‌کند يا نه؟ بعضي از دوربين‌هاي ديجيتال هنگام گرفتن عکسهاي داراي کنتراست‌‌هاي شديد رنگهاي غيرعادي در تصوير ايجاد مي‌نمايند. بعضي اوقات لبه‌ها يا حاشيه‌هاي بنفش (Purple Fringing) و انعکاسهاي قرمزرنگ در نواحي با کنتراست بالا بخصوص هنگام عکاسي با زوم بالا بوجود مي‌آيند. حذف اين مشکلات در نرم افزارهاي ويرايش تصوير کار آساني نيست، بنابر اين سعي نماييد دوربيني بخريد که چنين مشکلاتي کمتر داشته باشد.

-تصاوير چقدر نويز دارد؟ بيشتر دوربين‌هاي ديجيتال داراي نويز در تصوير هستند، اما بعضي از آنها بدتر از بقيه مي‌باشند. هر چه از ISO بالاتري استفاده نماييد نويز تصوير بيشتر مي‌شود. به نحوه زياد شدن نويز عکس دوربين در نواحي تاريکتر دقت نماييد. احتمالا قادر به يافتن دوربيني بدون نويز نخواهيد بود، ولي مي‌توانيد دوربيني با حداقل نويز پيدا نماييد يا حداقل، نويز زيباتري از بقيه داشته باشد!

-تصاوير چقدر دقيق (شارپ) هستند؟ بيشتر دوربين‌هاي ديجيتال تا حدودي عمل افزايش دقت ديجيتالي (شارپ کردن) را روي تصاويرشان انجام مي‌دهند. با اين کار تا حد زيادي مي‌توان جزئيات و کنتراست‌هاي تصوير را بهبود بخشيد. ولي با شارپ کردن بيش از حد ممکن است تصوير زننده و با کنتراست زياد به نظر برسد. اگر تصوير داراي شارپنس بالا به نظر مي‌آيد، بررسي نماييد که آيا دوربين داراي تنظيم شارپنس قابل غير فعال شدن هست يا نه؟

تصميم‌گيري بزرگ

در انتها ممکن است باز هم قادر نباشيد دقيقا بگوييد که کدام دوربين بهتر از ديگري است. اين انتخاب معمولا ترکيبي از کيفيت تصوير، سليقه و احساس راحتي است. قبل از خريد مطمئن شويد که انتخاب شما بر اساس نيازهاي شما و نه احساس نياز کاذب مربوط به تبليغات بازار باشد. يک دوربين گرانتر لزوما داراي کيفيت تصوير بهتر و داراي مطابقت بيشتر با نياز شما نيست. اگر سوالاتي را که در اينجا مطرح شد از خود بپرسيد، به دوربيني مي‌رسيد که داراي کيفيت مطلوب شما و قدرت تصويربرداري ديجيتالي مطابق نيازهاي شما خواهد بود.

ضمنا قبل از خريد و بعد از خريد براي آشنايي بيشتر با مشخصات، تواناييها و امکانات دوربين‌هاي ديجيتال و نيز فراگيري روشها و ترفندهاي ويژه در عکاسی ديجيتال سري به وبلاگ دوربين ديجيتال و سايت عکاسي بزنيد. قطعا چيزي جديد براي فراگرفتن خواهيد يافت و يا اگر چيز جديدي نيافتيد شايد بتوانيد براي افزودن چيزي جديد با ما همکاري نماييد.

  
نویسنده : حسين قره ; ساعت ۱:٠۱ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٥ بهمن ،۱۳۸٢

پر طرفدارترين ها نزد اينترنت بازان ايراني

خوب اين هم اسامی بهترين و پر طرفدارترين سايتها كه اميدوارم به همشون سر بزنيد.
 

search.netscape.com
blogdex.net
zahra-hb.com
bluecopse.com
blog.zoheir.net
i.hoder.com
search.msn.com

search.yahoo.com
rooznegar.com

google.com
shamrehad.com
khorshidkhanoom.com

results.searchscout.com
jeegar.com
farsi.pejmanweb.com
zirshalvari.persianblog.ir
bilyard.persianblog.ir

  
نویسنده : حسين قره ; ساعت ۱٠:٢۸ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٥ بهمن ،۱۳۸٢

پردازنده Pentium 5

بالاخره بعد از مدتها شرکت اينتل غول پردازنده های خود بنام Pentium 5 را همانطور که در رسانه ها اعلام شد معرفی کرد که قصد دارم خلاصه ای از خصوصيات عمومی اين پردازنده رو براتون معرفی کنم :

اين پردازنده در سرعتهای ۵ تا ۷ G.hz گيگاهرتز و با تکنولوژی جديد ساخت يافتهء ۹۰ نانومتری طراحی شده که دارای ۴ مگابايت حافظه ء‌ Cache می باشد!

همچنين بر خلاف پردازنده های سری P4 دارای 4000 Mhz يا بعبارتی ۴ گيگاهرتز سيستم باس فرکانس system BUS ميباشد !! که چيزی حدود ۴ برابر پردازنده های ۴ که ۴۰۰ و ۵۳۳ مگاهرتز سيستم باس دارند.

مادربردی که اين پردازنده را در سوکت خود می پذيرد بايد دارای يک خنک کننده در زير پردازنده داشته باشد علاوه بر فن روی خود CPU ! و مسلما بدليل حرارتی است که پردازنده در اثر ميلياردها محاسباتی که در ثانيه انجام ميدهد ايجاد ميشود.

اين پردازنده در سری های سرور و خانگی طبق قول شرکت اينتل در اوايل سال ۲۰۰۴ ميلادی يعنی دی ماه به بازار عرضه خواهد شد.

(البته بايد اين نکته رو ياداور شوم که هم اکنون اينتل تمام اطلاعات اين پردازنده را از سايت خود خارج کرده ! که جای بس تعجب است.)

  
نویسنده : حسين قره ; ساعت ۱٠:۳٤ ‎ق.ظ روز شنبه ٤ بهمن ،۱۳۸٢